Notice: تابع register_sidebar به‌صورت نادرست فراخوانی شد. No id was set in the arguments array for the "ستون کناری 1" sidebar. Defaulting to "sidebar-1". Manually set the id to "sidebar-1" to silence this notice and keep existing sidebar content. لطفاً برای اطلاعات بیشتر، اشکال زدایی در وردپرس را مشاهده کنید. (این پیام در نگارش 4.2.0 اضافه شده است) in /home/photobio/public_html/wp-includes/functions.php on line 3943

بزرگترین گالری عکس و تصویر در ایران

داستان کودکانه، زنان کوچک

داستان کودکانه، زنان کوچک

داستان کودکانه، زنان کوچک

جوزفین غرغرکنان گفت: «کریسمسی که بدون هدیه باشد، کریسمس نیست.» کریسمس نزدیک بود، اما چهار دختر خانواده مارچ از اینکه فقیر بودند و در آن فصل زمستان و آمدن سال نو نمی‎توانستند به خاطر حرف مادرشان برای خودشان هدیه بگیرند ناراحت بودند.
چون مادرشان گفته بود وقتی مردها در جبهه جنگ سختی می‎کشند درست نیست برای خوشگذرانی پول برای خودشان خرج کنند. جوزفین که عاشق کتاب بود گفت: «ما الان هر کداممان یک دلار داریم. آخر این چند دلار فایده‎ای برای ارتش ندارد.»
برای همین نه جوزفین حاضر بود از خرید یک کتاب برای خودش بگذرد و نه مِگ که می‎خواست یک جعبه مداد رنگی بخرد و نه بت که می‎خواست آن را خرج موسیقی کند. آنها واقعاً حسرت خانواده های پولدار را می‎خوردند که می‎توانند یک عالم چیزهای مختلف داشته باشند. البته چند سال پیش وضع آنها خوب بود. اما پدرشان آقای مارچ برای کمک به یک دوست، همه ثروتش را از دست داده بود. به علاوه اینک نیز پدر فرسنگ ها دور از آنها به عنوان کشیش ِ ارتش، در جبهه جنگ بود و فقط گاهگاهی می‎توانست به آنها نامه محبت‎آمیز بنویسد.
به همین دلیل، مادر آنها خانم مارچ و دو دختر بزرگ تر، مِگ ( مارگارت ) و جو ( جوزفین )، به ناچار برای گذران زندگی، سخت کار می‎کردند و دختر سومی بت هم مجبور بود بیشتر کارهای خانه را انجام دهد. مِگ و جو از سختی کارشان خیلی ناراحت بودند و هرکدام معتقد بودند کارشان سخت‎تر از دیگری است. بت نیز معتقد بود کار خانه حتی از کار آنها هم سخت‎تر است. اما از همه جالب‎تر حرف ایمی بود. چون او معتقد بود از همه بیشتر زجر می‎کشد چون در مدرسه همه به خاطر لباس‎های فقیرانه و و بی‎پولی‎اش او به او توهین می‎کنند.
بین چهار دختر خانواده مارچ، مِگ از همه بزرگ‎تر بود و شانزده سال داشت و عاشق زندگی مجلل و با شکوه بود. وی که دختری زیبا و سفید، با موهایی خرمایی بود، در خانواده آقای کینگ معلم سرخانه چند بچه شیطان بود جوزفین پانزده سال داشت و لاغراندام و سبزه بود. وی که دختری عصبی و شلخته حرکاتش همه پسرانه بود، برای کسب درآمد از عمه پیر و ثروتمندش پرستاری می‎کرد، پیرزنی که به قول جوزفین عصبی و وسواسی بود و همیشه ناراضی.
جوزفین از اینکه پسر نشده بود ناراحت بود و حتی دوست داشت مثل مردها در جبهه جنگ باشد تا در خانه، اما از میان همه این آرزوها فقط توانسته بود اسمش را که جوزفین بود تغییر بدهد و مثل پسرها جو بگذارد. سومین دختر بت (الیزابت) بود سیزده سال داشت و عاشق موسیقی بود. به علاوه انگار همیشه در دنیای شاد خودش زندگی می‎کرد. ضمناً آنقدر خجالتی بود که پدر و مادرش در همان ابتدا مجبور شده بودند او را از مدرسه به خانه بیاورند و در خانه به وی درس بدهند.
اینک انجام تمام کارهای خانه بر عهده بت و حنا ( خدمتکاری که از سال‎ها پیش با آنها زندگی می‎کرد) بود. دختر چهارم اِیمی نیز کوچک‎ترین دختر خانواده بود. او که چشمانی آبی و موهایی طلایی داشت بی‎اندازه به خود می‎بالید و همیشه دوست داشت به بهانه تقویت زبانش کلمه‎هایی قلنبه‎سلمبه یا به قول خودش بهتر، به کار ببرد اگرچه همواره در تلفظ آنها اشتباه می‎کرد و دائم خواهرانش غلط‎های زبانی او را به وی گوشزد می‎کردند. اِیمی از داشتن دماغی زشت رنج می‎برد و با اینکه کسی به دماغ او اهمیتی نمی‎داد، کارهای زیادی انجام داده بود تا دماغش قلمی شود، اما فایده‎ای نکرده بود. ضمناً دائم بر ورقه‎هایش انواع و اقسام دماغ‎ها را نقاشی می‎کرد. اینک تنها دلخوشی اِیمی، استعداد او در نقاشی بود. اگر چه معلم‎هایش گلایه می‎کردند که او به جای حل مسئله‎هایش دائم نقاشی و کاریکاتورهای مضحک می‎کشد.
دخترها بالاخره با دیدن دمپایی کهنه مادرشان به فکر افتادند که به جای هدیه برای خودشان، هدیه‎ای برای مادرشان بخرند و او را غافلگیر کنند. جوزفین می‎خواست یک جفت دمپایی، مگ یک جفت دستکش، بت چند تا دستمال و اِیمی یک ادکلن برای مادرش بخرد.
با آمدن مادرشان، آنها همه غم‎هایشان را فراموش کردند. به علاوه وقتی مادرشان نامه رسیده پدرشان را برای آنها خواند همگی با چشمانی اشک‎آلود بار دیگر قول دادند باز هم سخت کار کنند تا بارهای معنوی‎شان را در کوره راه زندگی به مقصد برسانند.
۲-صبح کریسمس وقتی دخترها از خواب بیدار شدند فهمیدند مادرشان زیر بالش‎های هر کدام از آنها یک کتاب به عنوان هدیه گذاشته است. همگی رفتند تا به مادرشان تبریک بگویند. اما مادرشان نبود. حنا گفت: «یک گدای بدبختی آمد و مادرتان فوری رفت تا ببیند به چی احتیاج دارد.» همه هدیه‎‎هایشان را برای مادرشان آماده کردند و منتظر شدند تا خانم مارچ بیاید. وقتی خانم مارچ آمد دخترها همه به مادرشان کریسمس را تبریک گفتند و به طرف میز صبحانه رفتند. خانم مارچ نیز به آنها تبریک گفت اما بعد گفت: «قبل از اینکه بنشینید سر میز صبحانه می‎خواستم چیزی به شما بگویم.
این نزدیکی‎ها یک زن بیچاره، نوزاد کوچکی به دنیا آورده و شش تا بچه‎اش در یک تخت به هم چسبیده‎اند تا از سرما یخ نزنند. حاضرید صبحانه‎تان را به عنوان هدیه کریسمس به آنها بدهید؟» دخترها با اینکه خودشان بیش از حد گرسنه بودند، همه قبول کردند به کمک خانواده هومل بروند. خانم مارچ گفت: «مطمئن بودم قبول می‎کنید. صبحانه فقط نان و شیر می‎خوریم. عوضش شام خیلی خوبی می‎خوریم.»
وقتی هومل که زنی آلمانی بود آنها را با غذاهایشان دید هیجان زده شد و به آلمانی گفت: «آه فرشته‎های مهربان آمدند!» آنها نیز پس از اینکه خانه فقیرانه خانواده هومل را با روشن کردن بخاری، گرم و شکمشان را سیر کردند، به خانه برگشتند و بعد هدیه‎هایشان را به مادرشان دادند. سپس مشغول تدارک جشن کریسمس شدند و بعداز ظهر نمایش تئاتری را که آماده کرده بودند در حضور مادرشان و دخترها اجرا کردند. پس از نمایش نیز خانم مارچ از آنها خواست سر میز شام تشریف ببرند. وقتی آنها میز باشکوه شام را دیدند از تعجب جا خوردند.
روی میز بستنی و کیک و گل و غذا بود. اول فکر کردند لابد عمه مارچ ثروتمندشان آن غذا را فرستاده اما بعد فهمیدند این کار آقای لارنس همسایه ثروتمندشان است. چون همسایه ثروتمند آنها آقای لارنس که از طریق خدمتکارانش قضیه بخشش دخترها را شنیده بود، همان شب، برای آنها شامی شاهانه به عنوان هدیه فرستاده بود. دسته گل‎های شام را نیز نوه آقای لارنس یعنی لاری آورده بود. لاری پسرک مودبی بود که پیش معلمی خصوصی درس می‎خواند. جوزفین خیلی دلش می‎خواست با لاری آشنا شود، اما لاری روزهایش را فقط با معلم خصوصی‎اش جان بروک می‎گذراند.
۳- چند روز بعد وقتی همسایه‎شان خانم گاردینر، مارگارت و جو (جوزفین) را به مراسم جشن سال نو دعوت کرد، جوزفین موفق شد لاری را در آن جشن ببیند. اما قبل از رفتن به آن جشن مگ و جو عزا گرفته بودند چه بپوشند. بدتر از همه این بود که یک جای لباس جوزفین سوخته بود و او باید کاری می‎کرد تا در آن جشن کسی پشت لباسش را نبیند. بالاخره وقتی آنها با پوشیدن بهترین لباس‎هایی که داشتند راهی جشن شدند، جو که از ترس سوختگی لباسش، نمی‎توانست در سالن پرسه بزند و خودش را سرگرم کند از ترس اینکه مبادا کسی متوجه سوختگی لباسش شود، خجلت‎زده پشت پرده‎ای، پنهان شد.
اما اتفاقاً نوه آقای لارنس یعنی لاری هم چون بچه خجولی بود و با کسی آشنا نبود و از طرفی آداب و رسوم این جورجشن‎ها را نمی‎دانست، برای فرار از مهمان‎ها به آنجا پناه آورده بود! جو گفت: «خدای من! نمی‎دانستم که یک نفر دیگر هم اینجاست!» و خواست از پشت‎پرده بیرون بپرد که لاری از او خواهش کرد نرود. لاری همسن و سال جوزفین و پسری مودب بود. موهای مشکی و وزوزی، پوستی سبزه و چشمانی مشکی داشت.
جو سر صحبت را با او باز کرد و فهمید که لاری در مدرسه ای در سوئیس به زبان فرانسه درس خوانده است و حالا هم پیش معلم خصوصی‎اش درس می‎خواند تا به دانشگاه برود. اگر چه خود او از دانشگاه رفتن متنفر بود و به جای آمریکا دوست داشت در ایتالیا زندگی کند.
آنها از پشت پرده مهمان‎ها را می‎دیدند و از آنها ایراد می‎گرفتند و می‎خندیدند. طوری که به زودی به خاطر رفتار پسرانه جو با هم خودمانی شدند. جوزفین حتی قضیه سوختگی پشت لباسش را نیز به او گفت اما برای لاری این موضوع اصلاً مهم نبود.
جشن تمام شد اما هنگامی که همه می‎خواستند برای غذا خوردن بروند، مگ به جوزفین گفت که کفش تنگش باعث شده تا پایش پیچ بخورد! با این حساب آنها نمی‎توانستند پیاده به طرف خانه بروند و مجبور بودند کالسکه بگیرند. اما گرفتن کالسکه برای آنها خیلی گران تمام می‎شد. این بود که به این نتیجه رسیدند تا منتظر حنا شوند. جوزفین رفت غذایی برای مگ بیاورد که لاری او را دید و آنها با هم کمی خوردنی و تنقلات برای مگ بردند. کمی بعد حنا نیز آمد اما از دست او کاری برنمی‎آمد. جو بیرون رفت ولی هر چه تلاش کرد کالسکه‎ای گیر نیاورد.
اما لاری که اتفاقی حرف‎های آنها را شنیده بود پیشنهاد کرد با کالسکه خودشان آنها را به خانه برساند و آنها هم بناچار قبول کردند. در راه وقتی آنها در کالسکه مجلل پدربزرگ لاری بودند و به خانه می‎رفتند مگ به جو گفت: « قبل از اینکه پایم پیچ بخورد به من خیلی خوش گذشت. حتی دوست سالی، آنی موفت از من دعوت کرد که فصل بهار با سالی، یک هفته‎ای بروم پیششان. اگر مادر اجازه بدهد خیلی عالی می‎شود!» آنها وارد خانه شان شدند که ناگهان خواهرهای کوچکشان با شب‎کلاه‎هایشان جلوی آن دو ظاهر شدند و گفتند: «یالا تعریف کنید! یالا تعریف کنید!»
۴-روز بعد، روز کار بود و همه بدعنق بودند. جو گفت: «آه کاش همیشه کریسمس بود!» مگ گفت: «به نظر من خیلی خوب است آدم مثل دیگران کار نکند و همه‎اش مهمانی برود و استراحت کند. آه، همیشه به دخترهایی که زندگی با شکوه دارند حسودیم می‎شود.» اما مگ مجبور بود به خانه آقای کینگ برود و با دیدن زندگی با شکوه آنها و سر و کله زدن با چهار تا بچه لوس‎شان، به قول خودش بیشتر حسرت بخورد و ناراحت بشود. جو هم باید به پرستاری عمه وسواسی و غرغرویش می‎رفت.
اما تنها دلخوشی او، کتابخانه بزرگ عمه‎اش بود که در آن می‎توانست انواع و اقسام کتابهایی را که دوست داشت بخواند. بت نیز که همدم و همراز جو بود، باید به کارهای خانه می‎رسید، و کمی پیانو تمرین می‎کرد. اِیمی هم که مگ از او مراقبت می‎کرد غر می‎زد چون درس‎هایش را یاد نگرفته بود و باید دوباره به مدرسه می‎رفت. خانم مارچ داشت نامه‎ای فوری می‎نوشت و حنا که دیر بلند شده بود غر می‎زد.
وقتی آنها از خانه بیرون می‎رفتند جوزفین گفت: «تا حالا من یک همچین خانواده بد اخمی ندیده بودم. حقش بود مادر به جای بوسه از پشت پنجره برای ما بچه‎های ناسپاس مشت‎هایش را تکان می‎داد.» مگ گفت: «جو این قدر کلمات زشت به کار نبر!» جو که آرزو داشت یک روز دست به کاری بزرگ بزند و کسی بشود گفت: «تو چون نمی‎توانی دائم در ناز و نعمت باشی امروز بدعنق شده‎ای. حیوونکی! فقط صبر کن من پولدار بشوم آن وقت فقط در کالسکه می‎نشینی و بستنی می‎خوری و دمپایی‎های پاشنه بلند پایت می‎کنی و دسته‎گل دستت می‎گیری!»
آن روز عصر وقتی دخترها به خانه برگشتند همه کسل بودند اما جو که عاشق داستان تعریف کردن بود یکی دیگر از ماجراهای بامزه خودش و عمه‎اش را در آن روز تعریف کرد و همه قاه قاه خندیدند.
۵-جو چون می‎خواست هر طور شده با نوه همسایه ثروتمندشان: لاری آشنا شود، و از ماجراجویی در هوای سرد لذت می‎برد، با جارویی دسته بلند، از بین برف های دور تا دور باغ، راهی درست کرد و نگاهی به پنجره خانه همسایه‎شان انداخت. خانه آنها و خانه آقای لارنس در حومه شهر قرار داشت و بین دو خانه یک پرچین بود. اما در یک طرف، خانه‎ای فقیرانه و در طرف دیگر خانه‎ای با شکوه بود و در آن کالسکه خانه و گلخانه، و در داخل خانه هم انواع و اقسام وسایل گرانقیمت بود. با وجود این در این خانه فقط آقای لارنس و نوه‎اش لاری زندگی می‎کردند و آن خانه باشکوه سوت و کور و دلمرده بود.
جوزفین مدت‎ها بود که می‎خواست این شکوه و جلال مخفی خانه همسایه‎شان را ببیند و سر از کار نوه آقای لارنس درآورد. با خود فکر می‎کرد حتماً دل لاری برای تفریح لک زده اما پدربزرگش او را در خانه حبس کرده است.
برای همین آن روز خانه را زیر نظر گرفت و به محض اینکه آقای لارنس سوار بر کالسکه از خانه بیرون رفت، جوزفین گوله برفی به طرف پنجره طبقه بالای خانه که لاری پشت آن نشسته بود، و سرش را به دست لاغرش تکیه داده بود پرت کرد. لاری پنجره را باز کرد و جو حالش را پرسید. لاری با صدایی گرفته گفت: «خوبم. ممنون. اما سرمای سختی خورده‎ام و یک هفته است در خانه حبس شده‎ام.»
جوزفین پرسید: «با چی خودت را سرگرم می‎کنی؟» لاری گفت: «هیچ چیز!» جو پیشنهاد کرد برود و برای او کتابی بخواند. لاری قبول کرد و جوزفین پس از اینکه از مادرش اجازه گرفت، با یک ظرف راحت الحلقوم که هدیه مگ بود و سه تا بچه گربه که هدیه بت بود، رفت تا لاری را سرگرم کند. با اینکه خانه آقای لارنس پنج، شش خدمتکار داشت اتاق لاری به همه چیز شباهت داشت غیر از اتاقی تمیز و منظم. جو اتاق لاری را مرتب کرد و وضع اتاق کاملاً عوض شد. لاری که خیلی دوست داشت با خانواده مارچ آشنا شود.
گفت: «من اغلب از این بالا، با عرض معذرت خانه شما را می‎بینم، البته گاهی که یادتان می‎رود پرده‎های پشت پنجره‎تان را بکشید. انگار شما همیشه خوش هستید. همه با مادرتان دور میز می‎نشینید. می‎دانید که، من مادر ندارم.» جو گفت: «خوب می‎توانی به جای یواشکی نگاه کردن بیایی به خانه ما. البته اگر پدر بزرگت اجازه بدهد.» لاری گفت: «اجازه می‎دهد . پدر بزرگم با کتاب‎هایش زندگی می‎کند. معلمم آقای بروک هم اینجا نمی‎ماند. به همین دلیل من هم باید همیشه در خانه بمانم.»
وقتی صحبتشان گل انداخت، جو بعضی از ماجراهایش را هنگام پرستاری در خانه عمه‎اش برای لاری تعریف کرد و لاری از خنده روده بر شد. بعد، لاری او را به دیدن کتابخانه بزرگشان به طبقه پایین برد و عکس‎ها، مجسمه‎ها و قفسه‎های پر از سکه و اشیای قدیمی را نشانش داد. جو با دیدن زندگی آنها احساس کرد که لاری خوشبخت‎ترین پسر روی زمین است. چند دقیقه بعد آقای لارنس هم از راه رسید. آقای لارنس از همسایه‎های قدیمی آنها بود و حتی پدربزرگ جوزفین را هم می‎شناخت.
جو به او علت آمدنش را به آنجا گفت و اضافه کرد که لاری تنهاست و به تفریح احتیاج دارد. بعد صحبت هدیه آقای لارنس و خانواده هومل بینوا شد. آقای لارنس گفت: «مادرتان در نیکوکاری مثل پدرش است. یک روز که هوا خوب شد می‎آیم ببینمشان.»
اگر خانواده لارنس خشک و رسمی بودند جو خجلت زده و دستپاچه می‎شد. اما هم پدربزرگ لاری و هم خود او آدم‎هایی گرم و صمیمی بودند به همین دلیل جو به زودی با آنها گرم و صمیمی شد. بعد از عصرانه لاری و جو به دیدن گلخانه رفتند و هنگامی که دوباره به خانه برگشتند، جو که چشمش به پیانو افتاده بود، از لاری خواهش کرد کمی پیانو بزند. لاری خیلی خوب پیانو می‎زد و جو از او خیلی تعریف کرد. اما پدر بزرگ لاری که ناراحت شده بود، گفت: «کافی است بانوی جوان، البته پیانو را بد نمی زند اما امیدوارم در کارهای مهم‎تر موفق شود.» جو آن موقع علت ناراحتی پدر بزرگ را نفهمید لاری هم توضیح درستی در این باره به او نداد.
شب که از راه رسید، جو تمام ماجرای آن روزش را در خانه آقای لارنس تعریف کرد. همه خواهرانش می‎خواستند به دیدن لاری بروند، اگرچه هر کدام آنها از یک چیز خانه آقای لارنس خوششان می‎آمد. جو از مادرش پرسید: « مادر! چرا آقای لارنس دوست ندارد لاری پیانو بزند؟» خانم مارچ گفت: «چون پدرِ لاری برخلاف میل آقای لارنس با یک خانم موسیقیدان ایتالیایی ازدواج کرد. بعد از ازدواج، آقای لارنس هرگز حاضر به دیدن پسر و عروسش نشد. اما وقتی لاری کوچک بود هر دوی آنها مردند و بعد پدر بزرگ لاری، او را به خانه خودش آورد. حالا هم می‎ترسد که مبادا نوه‎اش را هم از دست بدهد. آخر لاری هم مثل مادرش عاشق موسیقی است اما پیرمرد دوست ندارد او موسیقیدان بشود.»
۶-از آن به بعد دوستی دو خانواده مثل چمن های بهاری، به سرعت قد کشید. یک روز هم آقای لارنس نیز به خانواده مارچ سر زد. با وجودی که فقر ِآنها و ثروت آقای لارنس دو خانواده را از هم جدا می‎کرد همه دخترها با آقای لارنس و لاری خودمانی شده بودند، البته غیر از بت ِ خجالتی که از آقای لارنس می‎ترسید. به علاوه دخترها نیز به زودی غرورشان را کنار گذاشتند و کم کم پایشان به خانه آقای لارنس باز شد.
رفت و آمد لاری با خانواده مارچ باعث غفلت لاری از درس و مشق شد. اما آقای لارنس در جواب معلم لاری ـ آقای بروک ـ گفت: «مهم نیست. مدتی درس را تعطیل کنید. اما بعداً درس های عقب مانده‎اش را جبران کنید. خانمی در همسایگی ما می‎گوید او بیش از حد مطالعه می‎کند و لازم است ورزش و تفریح هم بکند! ظاهراً من به جای پدربزرگ برای او مادربزرگ بوده ام. بگذارید لاری شاد و خوشحال باشد چون امکان ندارد او در صومعه آن خانواده کوچک، بچه شروری بشود.»
از آن به بعد لاری نیز همیشه به خانه خانواده مارچ می‎آمد و مدتی را به بازی و تفریح می‎گذراند. مگ نیز متقابلاً هر وقت دلش می‎خواست می‎توانست به گلخانه آقای لارنس برود. جوزفین هم کتاب‎های کتابخانه آقای لارنس را با ولع می‎خواند و ایمی از روی تصاویر تابلوهای آنها نقاشی می‎کرد. با وجود این بت از خجالت و ترس جرات نداشت به پیانوی بزرگ آنها نزدیک شود. یک بار وقتی بت به پیانو نزدیک شد، پیرمرد که نقطه ضعف بت را نمی‎دانست چنان نگاه تندی به بت کرد که بت بعد از آن دیگر حاضر نبود حتی برای پیانو پا به خانه آقای لارنس بگذارد.
اما این خبر از طریق نامعلومی به گوش پیرمرد رسید، و او سعی کرد خودش این قضیه را رفع و رجوع کند. برای همین یک بار که به خانواده مارچ سر زده بود به شکل ماهرانه‎ای صحبت را به موسیقی کشاند و چنان درباره آهنگ‎ها و خوانندگان بزرگ حرف زد و لطیفه‎های با مزه گفت که بت بی‎اختیار از گوشه اتاق مثل افسون‎زده‎ها به پیرمرد نزدیک و نزدیک‎تر شد. اما آقای لارنس بی‎توجه به او درباره درس و معلم لاری حرف زد و بعد انگار که فکری به ذهنش رسیده گفت: «لاری موسیقی را فراموش کرده و من از این بابت خوشحال هستم. اما اگر کسی از پیانو استفاده نکند خراب می‎شود. می‎شود یکی از دخترها بیاید و گاهگاهی کمی با آن تمرین کند خانم؟» و بعد که متوجه خوشحالی بت شد دوباره گفت: «البته لزومی ندارد کسی او را ببیند و از کسی اجازه بگیرد. چون من دائم در آن طرف خانه سرگرم مطالعه هستم.»
ازآن به بعد بت هر روز از پرچین رد می‎شد و به تالار پذیرایی خانه آقای لارنس می‎رفت و با پیانوی آنها تمرین می‎کرد، بدون آنکه بداند آقای لارنس اغلب در این جور مواقع در اتاق مطالعه‎اش را باز می‎گذارد تا آهنگ‎های قدیمی که دوست داشت بشنود. چند هفته بعد، بت برای قدردانی از آقای لارنس یک جفت دمپایی ِ قشنگ برای او بافت و همراه با یادداشت کوتاه و ساده ای صبح زود قبل از اینکه پیرمرد بیدار شود با کمک لاری آن را روی میز مطالعه آقای لارنس گذاشت. و بعد دو روز منتظر شد تا ببیند آیا دوست اخمویش از هدیه او ناراحت می‎شود یا خوشحال.
دو روز بعد دنبال کاری بیرون رفته بود اما وقتی برگشت دید سه تا خواهرش از پنجره اشاره می‎کنند تا زود بیاید و نامه پیرمرد را بخواند. بت هیجان زده به خانه دوید و با دیدن یک پیانوی مبلی در وسط اتاق نفسش نزدیک بود بند بیاید. آقای لارنس با فرستادن یک پیانوی مبلی برای بت، او را غافلگیر کرده بود! روی پیانو نیز نامه‎ای بود. آقای لارنس نوشته بود: «من در عمرم دمپایی‎های زیادی به پا کرده ام اما هیچ کدام تا این اندازه برازنده پایم نبوده است. اما من نیز دوست دارم محبت شما را جبران کنم. برای همین مطمئناً به این پیرمرد اجازه می‎دهید که چیزی را که متعلق به فرزند از دست رفته‎اش بوده به شما هدیه کند.»
بت خجالتی با خواندن نامه از هیجان می‎لرزید. آنقدر ذوق زده شده بود که وقتی جو به شوخی گفت باید از آقای لارنس تشکر کنی، همه با کمال تعجب دیدند که به طرف خانه آقای لارنس رفت تا شخصاً از او تشکر کند. بعد یکراست به اتاق مطالعه آقای لارنس رفت و با دست‎های کوچکش صورت پیرمرد را در دست گرفت و بوسید. آقای لارنس نیز چنان خوشحال بود که احساس می‎کرد فرزند کوچک از دست رفته‎اش دوباره پیش او بازگشته است. برای همین بعد از مدتی صحبت با او، طوری با احترام و به طور رسمی او را تا خانه‎شان بدرقه کرد که مگ به خواهرانش گفت: «واقعاً دیگر باورم شده دنیا دارد به آخر می‎رسد!»
۷-ایمی در حالی که از پنجره اسب سواری لاری را می‎دید گفت که کاش او هم کمی از پول‎هایی را داشت که لاری خرج اسبش می‎کند. مگ پرسید: «چرا این حرف را می‎زنی؟» ایمی گفت: «خوب من حداقل دوازده لیمو ترش به دوستانم بدهکارم. اما پول ندارم لیمو بخرم. مادر هم نسیه خریدن از مغازه‎ها را قدغن کرده. آخر می‎دانی دخترها دائم لیموترش می‎خرند و می‎خورند. آنها به نوبت همدیگر را مهمان می‎کنند و بارها مرا مهمان کرده‎اند اما من نتوانسته‎ام مهمانی‎شان را پس بدهم.»
مگ کیف پولش را باز کرد و برای حفظ آبرو و اعتبار ایمی، ۲۵ سنت به او داد تا لیمو ترش بخرد. روز بعد ایمی دیر اما با بیست و چهار لیمو ترش به مدرسه رفت. اما نتوانست آوردن لیموها را به رخ همه نکشد. یکی از همشاگردی‎های ایمی به نام جنی اسنو که قبلاً ایمی را به خاطر خساستش دست می‎انداخت این بار برای به دست آوردن لیموترش خواست با ایمی دوست شود اما ایمی که متلک‎هایش را فراموش نکرده بود به او گفت لزومی ندارد خیلی مودب شود چون به او لیمو ترش نخواهد داد!
جنی اسنو هم عصبانی شد و به معلمشان آقای دیویس خبر داد که ایمی با خود لیمو سر کلاس آورده است و در جا میزی اش گذاشته است. آقای دیویس معلمی مستبد بود و با درایت توانسته بود پنجاه دختر یاغی را با کارهایش سر به راه کند. از جمله توانسته بود عادت آدامس جویدن، شکلک درآوردن، کاریکاتور کشیدن و رد و بدل کردن نامه را از سر بچه ها بیندازد. به علاوه موفق شده بود با رمان‎های مصادره شده، جشن کتابسوزان در مدرسه راه بیندازد.
وی لیمو آوردن به مدرسه را اکیداً قدغن کرده بود و آن روز هم چون خلقش تنگ بود، کلمه لیموترش برایش مثل جرقه‎ای در انبار مواد منفجره بود. برای همین ایمی را مجبور کرد تمام لیموترش‎هایش را از جامیزی درآورد و بعد آن ها را دو تا دو تا از پنجره بیرون بیندازد. همه بچه ها از این کار خشمگین بودند حتی یکی از عاشقان پرشور لیموترش بغضش ترکید و گریه کرد. از این بدتر اینکه آقای دیویس با زدن چوب به دست‎هایش او را تنبیه کرد و در تکمیل تنبیهش او را وادار کرد که تا زنگ تفریح جلوی بچه های کلاس، روی سکو بایستد. ایمی که تا آن موقع آن همه تحقیر نشده بود بعد از زنگ تفریح وسایلش را برداشت و برای همیشه مدرسه را ترک کرد.
عصر در خانه فوری جلسه‎ای تشکیل شد تا تصمیم بگیرند چه بکنند. مگ دستان تنبیه شده ایمی را با گلیسیرین و اشک چشم نرم و شاداب کرد. جوزفین پیشنهاد می‎کرد فوری آقای دیویس را دستگیر کنند! اما خانم مارچ حرف زیادی نزد. با وجود این غروب آن روز به ایمی گفت: «من با تنبیه بدنی دخترها موافق نیستم، اما فکر نمی‎کنم دوستانت در مدرسه خیر و صلاح تو را می‎خواستند ایمی. تو تا حدودی مغرور شده‎ای عزیزم! تو استعدادهای زیادی داری، اما لزومی ندارد آنها را به رخ دیگران بکشی. حالا دیگر موقعش شده که رفتارت را درست کنی. با این حال قبل از اینکه تو را به مدرسه دیگری بفرستم باید با پدرت مشورت کنم.»
ایمی در حالی که احساس می‎کرد قهرمان است گفت: « کاشکی همه دخترهای دیگر هم مدرسه را ترک می‎کردند. آدم وقتی به آن لیموهای نازنین فکر می‎کند دیوانه می‎شود! » اما خانم مارچ گفت: « البته من ناراحت تلف شدن لیموهای تو نیستم. برعکس تو باید به خاطر اینکه از قانون سرپیچی کردی به نحوی مجازات می‎شدی عزیزم.»
۸-روز یکشنبه مگ و جو می‎خواستند به دعوت لاری، یواشکی به تئاتر بروند. اما ایمی از رفتار و حرکات آنها متوجه شد. و با اینکه جو به او جواب های سر بالا می‎داد تا او را دک کند، بالاخره فهمید قضیه چیست. برای همین هم اصرار کرد که او را هم با خود به تئاتر ببرند. گفت: «خودم هم پول دارم. شما هم خیلی بدجنس هستید که به من نگفتید.» اما مگ با تردید گفت: «مامان گفت که نمی‎خواهد تو این هفته بروی. هفته بعد می‎توانی با بت و حنا بروی.» اما ایمی اصرار داشت با آنها و لاری برود. مگ گفت: «جو، به نظرم اگر خوب او را بپوشانیم و ببریمش مادر چیزی نگوید، هان؟»
جوزفین که از دردسر مواظبت از ایمی خوشش نمی‎آمد گفت: «اگر او بیاید من نمی‎آیم. تازه لاری فقط ما را دعوت کرده و صندلی‎ها هم رزرو شده.» ایمی روی زمین نشست و گریه کرد، اما دو خواهر بی توجه به او پایین رفتند تا با لاری بروند. ایمی نیز از بالای پلکان تهدید کنان گفت: «جو مارچ! از کارت پشیمان می‎شوی.» جوزفین گفت: «شر و ور نگو!» و در خانه را به هم زد و رفت. با وجود این آن شب در تماشاخانه اصلاً به جو خوش نگذشت، چون دائم به تهدید ایمی فکر می‎کرد. چون ایمی هم مثل جو آدمی جوشی بود و ممکن بود به تهدیدش عمل کند. به همین دلیل وقتی پای جو به خانه رسید، فوری به سراغ کشو و وسایلش رفت. اما انگار همه چیز سرجایش بود و ایمی تهدیدش را عملی نکرده بود. فکر کرد حتماً ایمی او را بخشیده است. اما اشتباه می‎کرد.
چون روز بعد چیز ناجوری را کشف کرد و جنجال عجیبی به پا شد. کتاب دستنویس پنج افسانه ای که او بازنویسی کرده بود نبود. جو نفس نفس زنان پیش خواهرانش رفت و فهمید مگ و بت از کتابش خبر ندارند. در حالی که از عصبانیت سرخ شده بود یقه ایمی را چسبید و از او پرسید کتابش کجاست.
ایمی اولش گفت نمی داند و او آن را برنداشته است ولی بعد که جو به او گفت اگر نگوید مجبورش می‎کند به حرف بیاید، با عصبانیت گفت: «هر چقدر دلت می‎خواهد داد و بیداد کن! اما دیگر رنگ آن کتاب مزخرف را نمی‎بینی. چون من سوزاندمش!» رنگ جو پرید. در حالی که هنوز یقه ایمی را گرفته بود و او را تکان تکان می‎داد گفت: «چی؟ من روی آن کتاب کار کرده بودم.» بعد سیلی محکمی به ایمی زد و گفت: «احمق! دیگر هیچ وقت نمی توانم آن را بنویسم. تا عمر دارم ازت نمی‎گذرم.» و فوری از اتاق بیرون پرید و به اتاق زیر شیروانی که محل تنهایی‎اش بود رفت. ایمی حاصل چند سال کارش را از بین برده بود!
عصر که همه دور هم جمع شدند جوزفین آنقدر عصبانی و اخمو بود که نمی‎شد طرفش رفت. ایمی باز از جو معذرت خواست اما جو گفت: «نه هرگز تو را نمی بخشم!» خانم مارچ چیزی نگفت. چون همه به تجربه فهمیده بودند وقتی جوزفین در آن حالت است بهتر است صبر کنند. اما آن شب برای خانواده آنها شب غم‎انگیزی بود حتی وقتی بت پیانو می‎زد ایمی به گریه افتاد. شب خانم مارچ در گوش جوزفین که در حال رفتن به رختخواب بود گفت: «عزیزم! نگذار تا آفتاب فردا عصبانی باشی. همدیگر را ببخشید.» جو می‎خواست گریه کند اما چون نمی‎خواست خودش را جلوی همه ضعیف نشان دهد گریه نکرد. فقط گفت: «کارش خیلی بد بود. او لایق بخشیده شدن نیست.» و رفت که بخوابد.
جو روز بعد هم مثل ابر سیاه، عبوس بود. تازه صبح هم روز بدی بود چون هوا خیلی سرد بود. به علاوه شیرینی خوشمزه جو در جوی آب افتاد، و مگ هم افسرده بود. این بود که جو با خود گفت: «همه نفرت انگیز شده‎اند. بهتر است بروم با لاری اسکیت‎بازی تا حالم بهتر شود.»
ایمی صدای کفش‎های او را شنید و به مگ گفت: «من هم دلم می‎خواهد با جو بروم اسکیت‎بازی. جو گفت: «دفعه دیگر می‎برمت». ایمی گفت: «اما اگر باز هم صبر کنم که دیگر یخی باقی نمی ماند.» مگ گفت: «فکر نمی کنم جو الآن تو را ببخشد. اما کفش‎هایت را پا کن و برو دنبالش، و یک کم صبر کن تا روحیه جو عوض شود. بعد از او معذرت بخواه شاید تو را ببخشد.» ایمی کفش‎هایش را پایش کرد و دوان دوان دنبال جوزفین که در حال اسکیت‎بازی در کنار رودخانه بود رفت.
جوزفین، ایمی را دید که به زور کفش‎های اسکیتش را پایش می‎کند اما به او اعتنایی نکرد و در طول ساحل شروع به اسکیت‎بازی کرد. در آن لحظه اتفاقاً سر و کله لاری هم پیدا شد. گفت: «وسط رودخانه نروید. یخ‎های آنجا خطرناک است.» اما ایمی که سرگرم پوشیدن کفش‎های اسکیتش بود نشنید . جو متوجه شد ایمی نشنیده است. اما زیر چشمی به ایمی نگاه کرد و با خود گفت: «نشنید که نشنید. بگذار خودش مواظب خودش باشد.»
لاری به زودی سر ِپیچی غیبش زد. جو به طرف لاری رفت اما ایمی که خیلی عقب بود با سرعت به طرف یخ‎های صاف وسط رودخانه رفت. جو یک لحظه ایستاد، مردد بود چه کند اما بعد به راهش ادامه داد. با وجود این کمی که رفت چیزی او را نگه داشت و برگشت. در همان موقع ایمی را دید که دستانش را بالا آورد و ناگهان یخ‎های ِ زیر پایش شکست وفریاد زنان در آب افتاد. جوزفین دست و پایش را گم کرد. نمی دانست برای نجات ایمی چه بکند. سعی کرد لاری را صدا بزند اما صدایش در نمی‎آمد.
سعی کرد بدود اما انگار پاهایش قدرت نداشت. برای یک لحظه فقط توانست از ترس به کلاه ِ آبی ایمی که روی آب سیاه ایستاده بود زل بزند. در این موقع چیزی به سرعت از کنارش گذشت و صدای لاری را شنید که گفت: «زودباش برو یک تکه نرده بیاور. عجله کن!» جو نیز مثل جن‎زده‎ها فوری رفت و یک تکه از نرده‎های پرچین را کشان‎کشان پیش لاری که با خونسردی روی یخ‎ها دراز کشیده بود و دست ایمی را گرفته بود برد. بعد با کمک او و استفاده از چوب‎های پرچین، ایمی را بیرون کشیدند.
سپس او را در کت ِ لاری پیچیدند و کفش‎هایش را که انگار یک عالم گره ِکور داشت از پایش درآوردند و فوری او را به خانه بردند. ایمی می‎لرزید و گریه می‎کرد. به زودی شور و هیجان تمام شد و ایمی جلوی آتش بخاری دیواری خوابش برد. در تمام این مدت جو خیلی کم حرف می‎زد. هنوز رنگش پریده بود.
دستانش را یخ و چوب نرده کبود و زخمی کرده بود. آن شب وقتی خانم مارچ دست های جو را باندپیچی می‎کرد جو در حالی که اشک می‎ریخت به مادرش گفت: «مادر اگر ایمی می‎مُرد تقصیر من بود. » بعد پیش مادرش اعتراف کرد که او عمداً گذاشته ایمی روی یخ های رودخانه برود. گفت: «همه‎اش هم به خاطر اخلاق گَند من است. وقتی خشمگین می‎شوم از اذیت کردن دیگران لذت می‎برم.
آه مادر! چه کار کنم که اخلاقم خوب شود؟ کمکم می‎کنی؟ » خانم مارچ در حالی که سر ژولیده جو را به شانه‎هایش می‎چسباند، گفت: «همه ما در معرض وسوسه‎ایم عزیزم. تو فکر می‎کنی بدترین اخلاق را داری اما من هم یک روز مثل تو بودم.» جو تعجب کرد. پرسید: «اخلاق شما مادر؟ اما شما که هیچ وقت عصبانی نمی شوید.» خانم مارچ گفت: « اما چهل سال طول کشید تا یاد گرفتم چطور عصبانیتم را مخفی کنم.
حالا هم هر وقت عصبانی می‎شوم، لب‎هایم را گاز می‎گیرم و چند دقیقه‎ای از اتاق بیرون می‎روم. البته پدرت خیلی به من کمک کرد تا اخلاقم عوض شود. به هر حال این اتفاق برای تو یک هشدار بود جو. سعی کن قبل از اینکه عصبانیت برایت غصه و پشیمانی به بار بیاورد بر آن غلبه کنی.»
۹-یکی دو ماه بعد در یکی از روزهای بهاری مگ به خاطر دعوتِ آنی موفت، هر چه لباس خوب داشت جمع کرد. چیزهایی هم مثل روبان، کلاه، چتر، جوراب و بادبزن پرنقش و نگار و غیره را از خواهرانش قرض گرفت تا با دوستش سالی چند روزی به سفر برود و دو هفته‎ای تفریح کند. اگر چه مادرش با اکراه قبول کرده بود که او به این سفر برود. روز سفر هوا آفتابی بود و آنها به خانه آنی موفت، دوست سالی رفتند.
خانواده موفت بسیار امروزی بودند. مگ با دیدن خانه باشکوه و آراستگی آدم‎های آنجا مرعوب شد و به زودی سعی کرد اَدای آنها را درآورد. از جملات فرانسوی استفاده و همیشه راجع به مد صحبت می‎کرد. آنها زندگی سطح بالا و کالسکه‎های زیبا داشتند و هر روز بهترین لباس‎ها را می‎پوشیدند. مگ هر چه بیشتر آنی موفت را می‎دید، بیشتر به او حسودی‎اش می‎شد. آنها به خرید می‎رفتند، قدم می‎زدند، کالسکه‎سواری می‎کردند، تمام روز به مهمانی‎های مختلف دعوت می‎شدند، به تئاتر و اپرا می‎رفتند و شب‎ها در خانه تفریح می‎کردند.
خواهر بزرگ آنی، بل نامزد داشت و مگ فکر می‎کرد چقدر جالب و رمانتیک است. در آن حال او از وضع لباس‎هایش که مد روز نبود، و دستکش‎ها و جوراب‎هایی فقیرانه داشت خجالت می‎کشید و افسوس می‎خورد که چرا ثروتمند نشده است. آخر لباس‎هایش در مقایسه با لباس‎های سالی به نظر کهنه، بی‎رنگ و رو و پست می‎آمد. مگ می‎دید که دخترها به لباسش و بعد به همدیگر نگاه می‎کنند. البته هیچ کس راجع به لباسش چیزی نگفت اما به غرور او برخورد. حتی وقتی سالی به او پیشنهاد کرد فرم موهایش را عوض کند و خواهر سالی از پوست او تعریف کرد احساس کرد آنها دارند به خاطر فقرش برایش دلسوزی می‎کنند. با وجود این وقتی دسته گلی برای او آمد و خدمتکار جلوی همه گفت این را برای خانم مگ مارچ فرستاده‎اند، تا حدودی حالش بهتر شد.
دسته گل را لاری همراه با یادداشتی از طرف مادرش فرستاده بود که خیلی به موقع بود. برای همین آن شب خیلی به او خوش گذشت. با این حال کمی بعد وقتی تصادفاً در گلخانه منتظر بود، از آن طرف دیوارِ گل شنید که مادر آنی به زنی گفت که خانم مارچ نقشه ماهرانه‎ای کشیده تا دخترش مگ، با لاری نوه آقای لارنس ازدواج کند. زن دیگر نیز گفت: «وقتی گل‎هایی که نوه آقای لارنس فرستاده بود به آن طرز جالب آمد دختره سرخ شد و طوری چاخان کرد که انگار خودش هیچ چیز نمی داند. طفلک اگر به سر و وضعش خوب می‎رسید دختر خیلی قشنگی می‎شد.» مگ دختری معصوم بود برای همین معنی غیبت زن‎ها را نمی‎فهمید اما به خاطر غرورش احساس سرافکندگی می‎کرد. چون دنیای معصومیت نوجوانی او با این حرف‎ها به هم ریخته بود.
آن شب مگ از ناراحتی در رختخواب آنقدر فکر و گریه کرد که سرش درد گرفت و صبح با چشمانی پف کرده از خواب بیدار شد. با این حال آن روز، خواهران آنی طوری با مگ خوشرفتاری کردند که مگ ساده‎دل تحت تأثیر قرار گرفت. حتی گفتند می‎خواهند لاری را نیز به جشن ِ روز پنج شنبه دعوت کنند! بل نیز پیشنهاد کرد که مگ برای روز جشن یکی از لباس‎های او را که برایش تنگ شده بود، بپوشد.
البته از او خواهش کرد و مگ که مثل تمام دخترها زیبایی را دوست داشت همه ناراحتیش را از خانواده موفت، فراموش و قبول کرد. به علاوه آنها با چربزبانی او را راضی کردند که روز پنجشنبه اجازه دهد آرایشش کنند. روز پنجشنبه آنها مگ را مثل زن ها آراستند و لباسی چسبان تنش کردند و جواهرات مختلف به او آویختند و از زیبایی اش آنقدر تعریف کردند که مگ احساس کرد واقعاً زیبا شده است. آن روز در مهمانی حتی رفتار برخی با او به خاطر سر و لباس‎هایش عوض شده بود.
به علاوه خانم موفت وقتی مگ را به برخی از مهمان‎های کنجکاو معرفی می‎کرد گفت: «دیزی مارچ است! پدرش سرهنگ ارتش است. یکی از خانواده‎های اصیل هستند که بدبیاری آوردند. از دوستان صمیمی خانواده لارنس هستند. پسرم نِد، شیفته اش است!» مگ با اینکه از دروغ‎های او یکه خورد اما از اینکه احساس می‎کرد زنی زیبا شده است خیلی لذت می‎برد. با وجود این وقتی در مجلس با ادای خاصی راه می‎رفت چشمش به لاری افتاد و خشکش زد. لاری که به همان مهمانی دعوت داشت سری برای او خم کرد اما با تعجب و ناراحتی به او نگاه می‎کرد. برای همین مگ سرخ شد.
به لاری گفت: «راحت آمدید؟گفتم شاید نیایید؟» لاری گفت: «جو خواست بیایم و به او بگویم شما چه شکلی شدید. اما من اولش شما را نشناختم. مثل آدم‎بزرگ‎ها شده اید. من از این جور آرایش‎ها اصلاً خوشم نمی‎آید. از لباس‎های قرضی شما هم همین طور. راستش کمی از شما می‎ترسم.» مگ از حرف او خیلی ناراحت شد. گفت: « تو بی‎ادب‎ترین پسری هستی که تا به حال دیدم‎» و از او دور شد و به کنار پنجره رفت و پیشانی‎اش را به شیشه خنک پنجره چسباند و خودش را پشت پرده‎ها مخفی کرد. اما کمی بعد حس کرد کسی کنارش ایستاده. لاری بود. لاری از او معذرت خواست.
و مگ نیز از لاری خواهش کرد در این باره چیزی به خواهرهایش نگوید. در همین موقع ند پسر خانم موفت، به طرف آنها آمد و مگ با بی‎حالی گفت: «آه چه ملال آور!» اما بعد رفتار مگ دوباره تغییر کرد و طوری جلف شد که لاری به او گفت که اگر مادرش بشنود مسلماً از کارهای او خوشش نخواهد آمد. مگ گفت: «اما من امشب عروسکم، فردا دوباره دختر خیلی خوبی می‎شوم! »
مگ بعد از دو هفته لذت بردن از زندگی با شکوه و تجملات، به خانه خودشان برگشت. اما یکشنبه شب وقتی با مادرش و جو تنها بود به سر و وضع زننده و رفتار زشتش در خانه خانواده موفت اعتراف کرد و ضمناً گفت که مادر آنی موفت، پشت سر آنها چه گفته است.جو گفت: « بگذار من فقط آنی موفت را ببینم. نشانش می‎دهم که چطوری جواب این مزخرفات مسخره‎شان را می‎دهم.» خانم مارچ گفت: «مگ تو باید یاد بگیری چطور برای ستایش های واقعی ارزش و اهمیت قائل بشوی. البته من هم حماقت کردم که گذاشتم به خانه کسانی که کم می‎شناختمشان بروی. آنها ذهنشان پر از افکار زشت است.»
مگ پرسید: «مادر! آیا شما به قول خانم موفت نقشه ازدواج برای ما کشیدید ؟» خانم مارچ گفت: «بله عزیزم. همه مادرها نقشه می‎کشند اما نقشه‎های من با تصورات خانم موفت فرق دارد. من ترجیح می‎دهم شما با یک مرد فقیر ازدواج کنید و راضی باشید تا اینکه با یک شاهزاده ازدواج کنید. اما بی‎عزت شوید. من می‎خواهم دخترانم صاحب کمالات شوند و عاقلانه ازدواج کنند. و البته کمترین غم و غصه را هم در زندگیشان داشته باشند.»
۱۰-بهار که شد دخترها سرگرمی‎های تازه‎ای پیدا کردند. هر کدام یک در یک قسمت از باغ گل رز، گل همیشه بهار، آفتابگردان، میخک، بنفشه فرنگی و گل های دیگر کاشتند. آنها علاوه بر باغبانی و پیاده روی و قایقرانی در رودخانه، باشگاهی به نام پیک ویک نیز به راه انداختند. در این باشگاه که در اتاق زیر شیروانی تشکیل می‎شد، خواهرها اسامی مردانه داشتند و هفته نامه‎ای منتشر می‎کردند که جو یا آقای اِسناد گراس! سردبیر آن بود.
در این هفته نامه اشعار جدید، اخبار ِ محلی، آگهی‎های بامزه و نکاتی درباره خطاها و عیوب ِ اعضای باشگاه درج می‎شد. دخترها در یکی از جلسات باشگاه، لاری را نیز بعد از بحث های زیاد به عضویت پذیرفتند. لاری نیز برای حقشناسی از باشگاه، باجه پستی را در گوشه باغ و کنار پرچین به باشگاه اهدا کرد. این باجه پست که در گذشته لانه کبوتران بود، محلی برای دستنوشته ها، کتاب‎ها و چیزهای دیگری بود که اعضا می‎خواستند غیرمستقیم به دست یکدیگر برسانند.
۱۱-به زودی تابستان از راه رسید و سه ماه تعطیلی مگ و جوزفین نیز شروع شد. چون خانواده کینگ به کنار دریا سفر کردند و عمه مارچ هم به سفر رفت. البته موقع رفتن سرش را از کالسکه بیرون آورد تا چیزی به جو بگوید. اما جو که ترسیده بود عمه اش‎او را با خود به سفر ملال آورش ببرد، در کمال گستاخی فرار کرده بود! دخترها تصمیم گرفتند در آن سه ماه بخورند و بخوابند و تفریح کنند. جو هم می‎خواست یک خروار کتاب بخواند. خانم مارچ که در گوشه ای از خانه دوخت و دوز می‎کرد وبه حرف‎های دخترانش گوش می‎کرد مخصوصاً گفت: «بله می‎توانید یک هفته این کار را تجربه کنید و ببینید که آیا این جور زندگی را دوست دارید یانه.»
روز بعد مگ ساعت ده از خواب بیدار شد و تنهایی صبحانه خورد. اتاق پذیرایی نامرتب بود. جو به گلدان‎ها آب نداده بود و بت گردگیری نکرده بود و کتاب‎های ایمی پخش و پلا بود. مگ نیز نشست و استراحت کرد و کتاب خواند و اشک ریخت! بت سراغ تمرین موسیقی رفت و ظرف ها نشسته ماند.
ایمی نیز در زیر آلاچیق نشست و نقاشی کرد. کار آنها یک هفته در خانه همین بود و کسی کار نمی‎کرد. خانم مارچ نیز معمولاً وقتی به خانه می‎آمد، با کمک حنا کارهای خانه را انجام می‎داد.اما در طول هفته روزها بلند و بلندتر می‎شد، هوا هم به نحو عجیبی متغیر بود و اخلاق‎ها هم.
جو آنقدر کتاب خوانده بود که از هر چه کتاب بود بیزار شده بود. بت با اینکه همه اش به عروسک‎بازی مشغول بود گاهی یادش می‎رفت باید تفریح کند وکمی از کارهای خانه را هم انجام می‎داد. ایمی پس از چند روز تفریح عصبی شد و کم کم احساس پوچی کرد. اما با اینکه همه در پایان هفته از آن وضع خسته شده بودند هیچ کس شکایتی نکرد. خانم مارچ برای اینکه آزمایش خود را تکمیل کند روز شنبه حنا را به مرخصی فرستاد و به دخترها گفت که روز بعد خسته است و می‎خواهد استراحت کند!
صبح که دخترها از خواب بیدار شدند صبحانه حاضر نبود. برای همین صبحانه آن روز را مگ با کمک جوزفین درست کرد. چون جو معتقد بود این کار خیلی راحت است و یک سرگرمی جدید است! بت و ایمی هم میز را چیدند. جوزفین برای مادر هم کمی صبحانه برد اما چای خیلی تلخ بود، املت سوخته بود و بیسکویت‎ها از زیادی ِ جوش شیرین، سفیدک زده بود. خانم مارچ بعد از رفتن جو لبخندی زد و صبحانه ای را که خودش درست کرده بود خورد و صبحانه بچه ها را یواشکی دور ریخت.
در طبقه پایین همه غر زدند و صبحانه را خوردند. با همه این ها جو که از مگ هم کمتر از آشپزی سر در می‎آورد به بقیه گفت ناهار ظهر را هم او درست خواهد کرد! بعد هم به قول مگ شلوغش کرد و لاری را نیز به ناهار دعوت کرد. خانم مارچ گفت ناهار را بیرون می‎خورد چون از خانه داری خسته شده است! جو که از همه جا مایوس شده بود دست به کار شد و از مواد غذایی که در خانه بود هر جوری بود غذا را درست کرد. اما متأسفانه ناهار آن روز برای یک عمر مایه خنده و مسخره همه شد| چون غذاها نپخته و بدمزه بود.
مارچوبه‎ها سرشان پخته و ساقه‎هایشان سفت بود. نان هم سوخته بود. سیب زمینی‎ها هم نپخته بود و ژله‎ها قلنبه قلنبه شده بود! برای همین تقریباً هیچ‎کس چیزی نخورد. با وجود این جو فکر کرد تنها برگ برنده‎اش دسر میوه است. چون به دسر میوه ای شکر فراوانی زده بود و یک عالمه خامه روی آن ریخته بود. فکر کرد همه دسر را با ولع خواهند خورد. اما اولین نفری که آن را خورد، لب‎هایش را جمع کرد و آب خواست. ایمی هم یک قاشق خورد و بعد عُق زد. مگ با ناراحتی گفت: « جو! به جای شکر، به دسر نمک زده‎ای! خامه هم ترش است!»
جو می‎خواست بزند زیر گریه. اما وقتی چشمش به چهره شاد لاری افتاد، به فکر جنبه خنده‎دار قضیه افتاد و قاه قاه خندید و بقیه هم خنده‎شان گرفت. پس از شستن ظرف‎ها و مرتب کردن خانه، آنها خیلی خسته بودند و شام فقط چای و نان سوخاری خوردند. غروب جو که همیشه اول حرف می‎زد گفت: « چه روز مزخرفی!» مگ گفت: «انگار از روزهای دیگر کوتاه‎تر بود ولی خیلی سخت گذشت.»
خانم مارچ که تازه به خانه آمده بود بین آنها نشست و پرسید: «از این یک هفته تجربه راضی هستید؟ می‎خواهید یک هفته دیگر هم این نوع زندگی را تجربه کنید؟» دخترها با ناراحتی گفتند: «نه!نمی خواهیم. نمی خواهیم!» و بعد وقتی بچه‎ها فهمیدند که مادرشان چطوری عمداً گذاشته تا آنها زندگی توام با بیکاری را تجربه کنند تعجب کردند. جو گفت: «مادر، ما از این به بعد همه مثل زنبور کار می‎کنیم. من آشپزی را هم یاد می‎گیرم.» مگ گفت: «من هم خیاطی می‎کنم و چند پیراهن برای پدر می‎دوزم.» خانم مارچ گفت: «عالی است! اما فقط مثل برده‎ها در کار کردن افراط نکنید. مثل همیشه،هم کار کنید و هم تفریح.»
۱۲-چند روز بعد، بت که رئیس پست باشگاه پیک ویک شده بود، برای مگ یک نامه و یک لنگه دستکش، و برای جو، دو نامه آورد. مگ وقتی یک لنگه دستکش نخی طوسی‎اش را دید گفت: «من یک جفت دستکش جا گذاشتم اما این فقط یک لنگه است!» اما کسی نمی‎دانست لنگه دیگر دستکش او کجاست. یکی از نامه‎های ِ فرستاده شده برای جوزفین را مادرش پست کرده بود.
مادر در نامه‎اش نوشته بود که خوشحال است که می‎بیند جو سعی می‎کند خشمش را کنترل کند. جوزفین با خواندن نامه گریه‎اش گرفت. نامه دیگر را لاری به همراه یک کلاه مضحک و بزرگ برای جوزفین فرستاده بود! جو گفت: «‎چقدر این لاری بدجنس است. من گفتم کاشکی کلاه های بزرگ مد بود چون آفتاب پوست صورت آدم را می‎سوزاند او هم این کلاه را فرستاده تا ببیند من به مد اهمیت می‎دهم یا نه. » لاری در نامه ای که همراه کلاه فرستاده بود خبر داده بود که قرار است چهار خواهر و برادر انگلیسی به دیدن او بیایند و آنها همه با هم به اتفاق معلمش آقای بروک، برای گردش به لانگ مدو بروند و در آنجا اردو بزنند؛ بعد اصرار کرده بود که آنها هم بیایند. جو داد زد: « چه نعمتی! » روز بعد نیز جوزفین و سه خواهر دیگرش به محل تجمع بچه ها رفتند.
علاوه بر بچه های انگلیسی خانواده وان (کیت، فرد، فرانک و گریس)، ند موفت پسر خانم موفت نیز به هوای مگ، به اردو آمده بود. معلم لاری آقای بروک هم همراه لاری بود. بروک جوانی موقر و کم حرف بود و چشمانی عسلی و صدایی دلنشین داشت. در ابتدا همه جدی بودند، اما با دیدن کلاه مضحک جو همه خندیدند و با هم خودمانی شدند. بعد با قایق به اردوگاه رفتند.
اتاق پذیرایی روی چمن ها بود. کیت که دختری همسن ِ مگ بود، خیلی خودش را می‎گرفت| و ند موفت هم دائم تاکید می‎کرد که به خاطر مگ آمده است. در میان بچه‎های خانواده وان نیز فِرد پسر ناآرامی بود. آنها در اردو، دو گروه شدند و کروکه بازی کردند. اما فِرِد تقلب کرد. جوزفین که تقلب او را دیده بود، گفت: « تو توپ را با پا زدی.» اما فرد قبول نکرد. جوزفین عصبانی شد، و دهانش را باز کرد تا چیز زشتی بگوید اما به موقع جلوی خشمش را گرفت و چند دقیقه به هوای آوردن توپ از زمین بیرون رفت. با این حال گروه ِ جو برنده شد. بعد از بازی، مگ، جوزفین را کنار کشید و گفت: «خوشحالم که خشمت را کنترل کردی جو.»
بعد از ناهار، بازی مهمل بافی شروع شد. در این بازی یکی از بازیکنان داستانی من در آوردی می‎گفت و در جای مهیجی، داستان را تمام می‎کرد و نفر بعدی داستان را ادامه می‎داد. آقای بروک داستان شوالیه ای را که سعی می‎کند زنی زیبا را از قصری نجات بدهد تعریف کرد و بعد از او کیت، ند، مگ، جوزفین، فرد، سالی، ایمی و لاری داستان او را ادامه دادند. لاری داستان را در جای سختی قطع کرد و فرانک که تخیل لازم را برای ادامه دادن داستان نداشت گفت: «من نمی توانم. من اصلاً بازی نمی‎کنم.»
در این موقع دو نفر دیگر با قیمانده نیز هر کدام از این کار شانه خالی کرده بودند: بت غیبش زده بود و گرِیس خواب بود. بعد آنها مشغول بازی حقیقت شدند. در این بازی به ترتیب یک نفر را انتخاب می‎کردند و بقیه هر چه از او می‎خواستند، می‎پرسیدند و او صادقانه به سئوال ها جواب می‎داد. نوبت به فِرد که رسید، جو سئوال های ماهرانه ای از او کرد و فرد نیز هنگام پاسخ مجبور شد اعتراف کند در بازی آن روز تقلب کرده است. کم‎کم جمع آنها به جمع‎های کوچک‎تری تقسیم شد.
کیت طراحی می‎کرد و بروک، کین و مگ در یک گوشه درباره نقاشی صحبت می‎کردند. مگ به کیت گفت: «کاشکی من هم طراحی بلد بودم.» کیت گفت: «خوب چرا یاد نمی گیری. از معلم سرخانه ات یاد بگیر.» مگ گفت: «من خودم معلم سرخانه هستم.» و کیت با لحنی تحقیرآمیز گفت: «آه، جداً؟» مگ از حالت قیافه او سرخ شد و به خودش گفت که کاش آنقدر صاف و ساده نبود.
اما بروک گفت: «در آمریکا خانم های جوان دوست دارند مستقل باشند و خرج خودشان را درآورند و دیگران هم برای همین به آنها احترام می‎گذارند.» کیت با حالتی ترحم آمیز گفت: «بله در انگلستان هم اشراف خانم‎های جوان و تحصیل کرده را برای همین استخدام می‎کنند!» بعد از رفتن کیت، مگ به بروک گفت: «یادم نبود که انگلیسی‎ها معلم‎های سرخانه را آدم حساب نمی‎کنند. اما کاشکی من هم مثل شما تدریس را دوست داشتم.» بروک گفت: «اگر شما هم شاگردی مثل لاری داشتید از تدریس خوشتان می‎آمد. اما سال دیگر لاری به دانشگاه می‎رود و من هم می‎روم سربازی.» مگ گفت: «اما حتماً برای مادر و خواهرتان خیلی سخت است.» بروک گفت: «اما من هیچ کس را ندارم. دوستان دیگری هم ندارم که مرگ یا زندگی من برایشان مهم باشد.» مگ گفت: « اما لاری و پدر بزرگش و خانواده ما به شما علاقه داریم.»
غروب همه به خانه برگشتند. در قایق، ند موفت آوازی عاشقانه خواند. اما مگ خندید و او را مسخره کرد و ند ناراحت شد و به خواهرش سالی گفت: « این دختر اصلاً آدم مهربانی نیست. »
۱۳-مدتی بعد در یک بعداز ظهرگرم سپتامبر، لاری روی ننو دراز کشیده و خلقش تنگ بود. چون پدر بزرگ و خدمتکارهایشان را عصبانی کرده بود. اما وقتی خواهران مارچ را دید که آواز می‎خوانند و با کتاب، کیف، کفش، بالش و سبد از تپه بالا می‎روند، تصمیم گرفت که پیش آنها برود| پس رفت و کلاهش را آورد و با زحمت جای آنها را در وسط درختان کاج پیدا کرد. مگ خیاطی می‎کرد، بت میوه‎های کاج را سوا می‎کرد، ایمی مشغول طراحی بود و جو در حالی که چیز می‎بافت، برای بقیه کتاب می‎خواند. لاری پرسید: «می‎شود من هم پیش شما بیایم؟» آنها هم با خوشحال گفتند بله، اما مگ گفت: «ما زنبوران پرکاریم! بودن تو اینجا شرطش این است که تو هم مثل بقیه کاری بکنی. اینجا بیکار بودن خلاف مقررات است!»
لاری پرسید: «چه کار کنم؟» جو کتابی به او داد و گفت: «بیا. وقتی من کفشم را تعمیر می‎کنم تو این داستان را برای بقیه بخوان و تمام کن.» لاری نیز شروع کرد به خواندن بقیه کتابی کرد که جوزفین می‎خواند. وقتی داستان تمام شد صحبت از نمایشی که بچه ها با نام سیر و سلوک زائر قبلاً اجرا کرده بودند به میان آمد و بعد صحبت به قصرهای آسمانی و سرزمینی را که هر کس دوست دارد در آینده در آن زندگی کند، کشیده شد.
جو گفت: «من باید تقلا کنم و کار کنم و منتظر بشوم تا شاید پایم به این سرزمین برسد.» مگ گفت: «اگر کسی سعی کند حتماً به آن سرزمین خواهد رسید.» بعد قرار شد هر کس مشخصات سرزمینی را که آرزو دارد در آن زندگی کند، بگوید. لاری دوست داشت در آلمان زندگی کند و موسیقیدان مشهوری بشود. مگ آرزو داشت در خانه‎ای مجلل زندگی کند. جو می‎خواست در قصری پر از کتاب زندگی کند و نویسنده‎ای مشهور و پولدار شود. آرزوی ایمی نیز این بود که بهترین نقاش دنیا بشود و به رم برود. اما بت برخلاف همه فقط آرزو داشت که همیشه پیش پدر و مادرش زندگی کند! لاری با شیطنت از مگ پرسید:« ببخشید خانم، قصر شما آقا ندارد؟» جو گفت: «مگ، چرا نمی‎گویی آرزو داری شوهر خوب و فهمیده‎ای هم در این قصر داشته باشی؟ وگرنه قصرت کامل نیست.»
مگ گفت: «تو چی که قصرت غیر از اسب و قلم و دوات و رمان چیز دیگری ندارد؟» جوزفین گفت: « اما من کلید قصرم را دارم. روزی نویسنده مشهور و پولداری می‎شوم.» لاری گفت: «من هم دارم، اما اجازه ندارم در قصرم را باز کنم، چون پدر بزرگ می‎خواهد من هم مثل او تاجر اجناس هندی بشوم. ولی من از ابریشم و ادویه و این جور آت و آشغال ها یی که کشتی‎های قدیمی می‎آورند، متنفرم و برای اینکه تا چهار سال دیگر از این کار معاف بشوم مجبورم بروم دانشگاه، مگر اینکه مثل پدرم، پدر بزرگم را ول کنم. اگر کسی مانده بود با پدر بزرگم زندگی کند، همین فردا این کار را می‎کردم.» جو او را تشویق به این کار کرد اما مگ به او گفت: « نه این درست نیست. بروید دانشگاه و خوب درس بخوانید. هرگز هم پدربزرگتان را ترک نکنید. مطمئن باشید که کار خوب بی پاداش نمی‎ماند. مثل آقای بروک که همه دوستش دارند.»
لاری با حالتی اعتراض آمیز گفت: «اما شما درباره او چه می‎دانید؟» مگ گفت که از آقای لارنس شنیده که بروک قبل از مرگ مادرش از او مواظبت می‎کرده و به خاطر او به خارج نرفته است. و حالا هم بدون اینکه کسی بداند، خرجی پرستار پیر مادرش را می‎دهد. لاری گفت: «پس بروک قضیه‎اش این است! بروک نمی‎فهمید چرا مادرتان نسبت به او این قدر مهربان است و همیشه او را هم همراه من دعوت می‎کند. خوب من اگر به آرزویم برسم می‎بینید که برای بروک چه می‎کنم.»
شامگاه آن روز، وقتی بت مثل همیشه برای آقای لارنس پیانو می‎زد، لاری از پشت پرده، پدر بزرگش را می‎دید که سرش را روی کف دستش گذاشته است و به بچه مرحومش که سخت عاشقش بود فکر می‎کند. با خود فکر کرد: «من از قصرم می‎گذرم و پیش پدربزرگم می‎مانم. به من احتیاج دارد. فقط من برایش مانده‎ام.»
۱۴-ماه بعد جوزفین دو تا از داستان‎هایی که نوشته بود، برداشت و به دفتر روزنامه‎ای در شهر برد. دفتر روزنامه در ساختمانی بود که یک دندانپزشکی نیز قرار داشت. لاری که در همان زمان در شهر و در یک باشگاه ورزشی بود از پشت پنجره جو را دید که وارد ساختمان روبرو شد اما فکر کرد لابد به دندانپزشکی رفته است و جلوی ساختمان رفت تا غافلگیرش کند. جو وقتی از دفتر روزنامه بیرون آمد، به لاری برخورد. لاری که فکر می‎کرد جو به دندانپزشکی رفته پرسید: « خیلی درد داشت؟ » اما از خنده جو تعجب کرد.
اما برای اینکه جو را وادار کند بگوید برای چه به آن ساختمان رفته گفت: «گوش کن جو. می‎خواهم رازی را به تو بگویم اما به شرطی که تو هم رازت را بگویی.» جو قبول کرد ولاری از او خواست اول جو بگوید. جو نیز گفت برای دادن داستان‎هایش به یک روزنامه به آن ساختمان رفته بود. روزنامه‎نگاری نیز داستان‎هایش را گرفته بود تا آنها را بررسی کند و هفته بعد جوابش را می‎داد. لاری کلاهش را به هوا پرت کرد و گفت: «هورا برای نویسنده معروف، خانم مارچ!» بعد خودش نیز راز رمانتیکش را گفت تا جو را خوشحال کند. لاری یک لنگه دیگر دستکش مگ را که گم شده بود در جیب جلیقه آقای بروک دیده بود. اما جو از شنیدن این راز رمانتیک ناراحت شد و وحشت کرد. به لاری هم گفت از شنیدن این خبر حالش خراب شده است، چون طاقت ازدواج خواهرش و جدایی از او را نداشت.
اگر چه نمی‎دانست خواهرش هم به بروک علاقه دارد یا نه. تا یکی دو هفته بعد نیز رفتار جو برای همه عجیب بود. با آقای بروک بی ادبانه رفتار می‎کرد و گاهی نیز می‎نشست و با حالتی غمناک به خواهرش زل می‎زد!
شنبه بعد مگ| لاری را دید که خنده کنان دنبال جوزفین می‎دود و می‎خواهد روزنامه ای را از او بگیرد. با خود گفت: «واقعاً نمی دانیم با این دختر چه کار کنیم. رفتارش اصلاً شبیه خانم ها نیست.» چند دقیقه بعد جو وارد اتاق شد و وانمود کرد که روزنامه می‎خواند.همه به داستانی که او می‎خواند علاقه‎مند شدند و اصرار کردند جو آن را برای آنها نیز بخواند.
جو هم داستان عاشقانه و غم‎انگیز روزنامه را خواند و خواهرانش به گریه افتادند. مگ پرسید: « حالا این داستان را چه کسی نوشته بود؟» ناگهان جو روزنامه را به هوا پرت کرد و گفت: «خواهرتان!» همه خواهرها ذوق زده شدند و دور جو حلقه زدند و او را سئوال پیچ کردند. جو نیز برایشان توضیح داد که چطور داستان هایش را به دفتر روزنامه برده است. بت گفت: « می‎دانستم! می‎دانستم! جو من به تو افتخار می‎کنم.» ایمی هم پیشنهاد کرد جو داستان را ادامه دهد. اما غیر ممکن بود چون قهرمان زن و مرد داستان مرده بودند! جو گفت: «اما آقای روزنامه نگار گفت که به نویسندگان تازه کار پول نمی‎دهند. باید باز هم داستان بنویسم. شاید با این کار بتوانم بالاخره خرج خودم را درآورم و به خواهرانم کمک کنم.»
۱۵-چند ماه بعد در یک بعدازظهر سرد پاییزی لاری آمد تا به اتفاق دخترها بروند سواری، اما ناگهان تلگرامی از بیمارستان بلانک در واشنگتن برای مادرشان رسید که در آن نوشته بود آقای مارچ سخت مریض است. حال خانم مارچ بد شد اما بعد از چند دقیقه گفت: «باید فوری حرکت کنم.»
همه گریه می‎کردند. خانم مارچ لاری را فرستاد تا تلگرامی به بیمارستان بزند که او فردا با اولین قطار خواهد آمد. بعد جو را فرستاد تا از عمه مارچ، پول قرض کند. آقای لارنس نیز دوان دوان آمد و گفت که خیال خانم مارچ از بابت بچه ها کاملاً راحت باشد و اگر خانم مارچ مایل باشند او حتی می‎تواند همراه ایشان به واشنگتن برود. اما خانم مارچ قبول نکرد. بعد آقای لارنس رفت و به بروک گفت که روز بعد همراه خانم مارچ به واشنگتن برود. لاری نیز با نامه عمه مارچ و پولی که او داده بود آمد.
عمه مارچ در نامه نوشته بود که او به برادرش همیشه گفته که پیوستن به ارتش کار احمقانه ای است! شب همه در حال حاضر کردن وسایل خانم مارچ بودند که جو در حالی که کلاهی بر سر داشت از راه رسید و ۲۵ دلار مچاله شده را جلوی خانم مارچ گذاشت. خانم مارچ گفت: «عزیزم این پول را از کجا آوردی؟» جو کلاهش را برداشت. بت گفت: «آه موهایت! موهای قشنگت نیست.» مگ گفت: «آه جو چطور این کار را کردی؟ » جو گفت که موهایش را فروخته تا او هم برای پدرش کاری کرده باشد. شب، کسی حاضر نبود به رختخواب برود. اما وقتی همه خوابیدند، مگ صدای گریه جو را شنید. پرسید: «جو داری برای پدر گریه می‎کنی؟» جو گفت: «نه، برای موهایم. آن قسمت از وجودم که مغرور و خودخواه است، دارد به این شکل احمقانه گریه می‎کند.»
ساعت دیواری که نیمه شب را اعلام کرد شبحی آرام از تختی به تخت دیگر می‎رفت تا روانداز بچه ها و متکاهای آنها را که در خواب ناز بودند درست کند و دعایی برای آنها بخواند، دعایی که فقط مادران بلدند.
۱۶-روز بعد سر صبحانه همه دیدند که مادرشان از اضطراب و بی‎خوابی رنگ به چهره ندارد. وقت رفتن، مادرشان به آنها گفت: «به حنا و آقای لارنس سپرده‎ام که مواظب شما باشند. جو برایم زود به زود نامه بنویس.» بعد با بروک سوار کالسکه شد و رفت.
وقتی مادر رفت مگ گفت: « آه، انگار نصف خانه رفته.»
باران اشک دخترها که بند آمد، حنا با قوری قهوه آمد و گفت: « خانم ها گریه و زاری را بگذارید کنار و قهوه بخورید. حرف مادرتان یادتان نرود. بچسبید به کار و باعث افتخار خانواده باشید. » در مدتی که مادر حضور نداشت بچه‎ها سخت کار می‎کردند و دائم برای مادرشان نامه می‎نوشتند. از آن طرف نیز دائم نامه و هر بار با اخبار شادتری می‎رسید.
۱۷-با اینکه بعد از رفتن خانم مارچ رفتار دخترها توام با فداکاری بود، اما وقتی از بیمارستان خبر رسید که حال پدرشان بهتر شده است، کم کم بچه ها دوباره همان راه و روش سابق را پیش گرفتند. جو سرما خورد و عمه مارچ از ترس سرایت بیماری او، گفت که تا خوب نشده در خانه بماند. برای همین هم جو فقط دوا می‎خورد و کتاب می‎خواند. ایمی هم کارش شده بود مجسمه سازی.
مگ وقتی از خانه آقای کینگ برمی گشت، به خیاطی و نامه‎نگاری با با شهر واشنگتن مشغول می‎شد. به همین دلیل تمام کارهای خانه روی دوش بت و حنا افتاده بود. ده روز پس از رفتن خانم مارچ، بت از مگ خواست سری به خانواده فقیر هومل که قبلاً مادرشان از آنها حمایت می‎کرد بزند، چون بچه این خانواده فقیر آلمانی، مریض شده بود. خود بت هر روز به آنها سر می‎زد، اما آن روز سرش درد می‎کرد. به مگ و جو گفت که سبدی خوراکی برای آنها ببرند. جو و مگ بهانه آوردند و مگ نیز به ایمی گفت این کار را بکند.
اما یک ساعت بعد خود ِ بت مجبور شد که برای خانواده هومل خوراکی ببرد. اما وقتی برگشت یکراست به اتاق مادرش رفت تا از جعبه دارو، دوا بردارد. جو برحسب تصادف به اتاق مادرش رفت اما فهمید که وقتی چند ساعت پیش بت به خانه خانم هومل رفته بچه کوچک آنها که به بیماری مخملک مبتلا بوده ، در میان دست های بت مرده است.
متاسفانه خود بت هم مبتلا به بیماری مخملک شده بود و حالا دنبال دارو برای خودش می‎گشت. جو وحشت کرد. گفت: «کاش مادر بود. من ِ خوک خودخواه گذاشتم تو بروی بین آنها و خودم نشستم و مزخرفاتم را نوشتم.» بعد فوری سراغ حنا رفت. حنا آمد و بت را معاینه کرد. بعد او را روی تخت خواباندند و دکتر بنگز را بالا سرش آوردند. دکتر بنگز گفت علائم بیماری خفیف است اگر چه در فکر بود. سپس آنها به دستور دکتر با بدبختی زیاد ایمی را که نمی خواست از خانه دور شود، راضی کردند که برای اینکه مریض نشود به خانه عمه مارچ برود.
مگ نگران بود و می‎خواست به مادرش اطلاع بدهد، اما حنا گفت نباید به مادرشان خبر بدهند، چون مادرشان نمی تواند در آن حالت آقای مارچ را تنها بگذارد.
از طرف دیگر، عمه مارچ در غیبت پرستارش جوزفین، از ایمی استقبال کرد اما باز وقتی مریضی بت را شنید غرغرکنان به ایمی گفت: «وقتی پدر و مادرت اجازه می‎دهند شما بین این بدبخت بیچاره‎ها بروید، توقع دیگری نمی‎شود داشت.»
۱۸-بت مخملک گرفته بود و مریض تر از آن بود که خواهرهایش فکر می‎کردند. مگ چون می‎ترسید بیماری بت به بچه های آقای کینگ سرایت کند، در خانه ماند. جو شب و روز از بت پرستاری می‎کرد، اما حال بت گاهی آنقدر بد می‎شد که هذیان می‎گفت و خواهرهایش را نمی شناخت. از واشنگتن خبر رسید که بیماری آقای مارچ نیز شدت گرفته است و مادرشان دیرتر برمی گردد. سایه مرگ بر فراز خانه بال بال می‎زد. مگ گریه می‎کرد و آقای لارنس چون طاقت نداشت به یاد بت بیفتد روکش پیانوی بزرگش را قفل کرده بود.
همه همسایه‎ها نگران بت بودند. مگ متن تلگرافی را آماده کرده بود تا وقتی لازم شد فوری برای مادرشان بفرستند. اوایل دسامبر برف سنگینی بارید و دکتر بنگز پس از اینکه مدتی طولانی بت را معاینه کرد گفت فوری تلگرامی برای خانم مارچ بفرستند که بیاید. جو تلگرام را برد دفتر مخابرات و زود برگشت. سپس لاری با نامه‎ای آمد و گفت که حال آقای مارچ دوباره خوب شده است.
اما جو زیاد خوشحال نشد و گفت : «اما حال بت خیلی بد است» و گریه کرد. لاری برای اینکه جو را خوشحال کند گفت که او با مشورت پدر بزرگش، بدون اطلاع آنها روز قبل رفته و به خانم مارچ تلگرام زده است بیاید. خانم مارچ نیز ساعت دوی صبح روز بعد می‎رسد. جوزفین با شنیدن این خبر خیلی خوشحال شد. خواهرهای دیگرش هم از خبر برگشتن خانم مارچ ذوق زده شدند البته غیر از بت. چهره بت رنگ پریده بود و لبانش خشکه زده و موهایش ژولیده بود.
دکتر گفته بود که تقریباً نیمه شب یا حالش بهتر خواهد شد یا بدتر. برای همین نیمه شب دکتر می‎خواست دوباره برگردد. مگ و جوزفین بالای سر بت، و لاری و آقای لارنس بیرون اتاق بودند. نیمه شب حال بت تغییر نکرد. ساعت یک، لاری دنبال خانم مارچ رفت. ساعت دو شد، اما از خانم مارچ خبری نشد. جو پشت پنجره ایستاده بود و به برف ها نگاه می‎کرد اما حس کرد چیزی در کنار تخت تکان خورد. برگشت و مگ را دید که جلوی تخت نشسته و چهره اش را پوشانده است.با خود فکر کرد: «بت مرده و مگ می‎ترسد به من بگوید» و از ترس یخ کرد. سرجایش برگشت و روی بت خم شد و گفت: «خداحافظ بت من، خداحافظ! » در این موقع ناگهان حنا از خواب پرید و فوری به طرف تخت رفت. بعد دست بت را گرفت و گفت: « خدا را شکر، تبش قطع شده. راحت هم نفس می‎کشد.» همه نفس راحتی کشیدند. وقتی سپیده زد، لاری از راه رسید و گفت: «مادر آمد! مادر آمد!»
۱۹-از آن طرف در تمام این مدت، ایمی به جای جوزفین، در خانه عمه مارچ از او پرستاری می‎کرد و خیلی رنج می‎کشید. عمه مارچ که می‎دید ایمی دختر حرف گوش‎کنی است، به جای نوازش او، می‎خواست همه چیزهایی که شصت سال پیش یاد گرفته بود، به دخترک یاد بدهد. ایمی مجبور بود هر روز صبح فنجان‎ها را بشوید و قاشق‎های قدیمی، قوری بزرگ نقره‎ای و لیوان‎ها را برق بیندازد. بعد، اتاق را گردگیری کند، به طوطی غذا بدهد، و پشم های سگ ِ عمه را شانه بزند! به علاوه برای انجام کارهای عمه اش نیز مجبور بود دائم از پله‎ها بالا و پایین برود. بعد هم درس می‎خواند.
بعد از ناهار نیز برای عمه اش کتاب می‎خواند تا خوابش ببرد. سپس حوله‎ها و چیزهای دیگر را وصله پینه می‎کرد. طوری که بیچاره وقتی به رختخواب می‎رفت، از بس خسته بود، گریه نکرده خوابش می‎برد! ایمی فقط از مستخدم فرانسوی عمه اش خانم اِستِر خوشش می‎آمد. استر که فردی مومن بود، برای ایمی نمازخانه کوچکی درست کرد تا او در آنجا خلوت کند و برای خواهرش بت دعا کند. استر در ضمن یواشکی به ایمی گفت که عمه‎اش چون از او خوشش آمده به زودی یک انگشتر فیروزه به او خواهد داد. ایمی تصمیم گرفت علاوه بر عبادت، وصیتنامه ای هم بنویسد. به همین دلیل به کمک استر و لاری وصیت کرد که چیزها و وسایلش بعد از مرگ، به خانواده و دوستانش برسد!
۲۰-خانم مارچ وقتی به خانه رسید به بچه‎ها گفت که توفان باعث شده تا با تاخیر به خانه برگردد. عصر نیز به دیدن ایمی رفت. ایمی به مادرش گفت که در نمازخانه کوچکی که دارد عبادت می‎کرده است. مادرش گفت: « فکر خوبی است. » ایمی گفت: « عمه امروز این انگشتر فیروزه را به من داد. من می‎خواهم هر وقت چشمم به این انگشتر افتاد یادم بیفتد که مثل بت، نباید خودخواه باشم. » خانم مارچ گفت: « بله، اما من به نمازخانه کوچک و عبادت بیشتر اعتقاد دارم. »
همان شب وقتی مگ برای پدرش نامه می‎نوشت تا خبر سلامتی مادرش را بدهد، جوزفین یواشکی به مادرش گفت: « می‎دانید، تابستانِ ِ سال پیش مگ یک جفت دستکش در خانه آقای لارنس جا گذاشت ولی فقط یک لنگه آن برگشت. بعداً لاری به من گفت یک لنگه دیگر دستکش را در جیب ِ جلیقه آقای بروک دیده است و آقای بروک اعتراف کرده مگ را دوست دارد. به نظر شما این باعث آبرو ریزی نیست مادر؟ »
اما خانم مارچ اصلاً از این خبر یکه نخورد! بلکه می‎خواست بداند مگ هم به بروک علاقه‎مند است یا نه، اما جو نمی‎دانست. خانم مارچ گفت: « بروک آنقدر به پدر بیچاره‎ات خدمت کرد که ما بی‎اختیار شیفته‎اش شدیم. او خیلی صریح و محترمانه به ما گفت که به مگ علاقه دارد، اما قبل از اینکه از او خواستگاری کند، می‎خواهد خانه‎ای خوب بخرد. او می‎خواست ما اجازه بدهیم که نظر مگ را هم جلب کند. البته من و پدرت اجازه نمی‎دهیم مگ با کسی نامزد شود، چون سنش کم است. اما وقتی جان ( بروک ) بیاید، می‎فهمیم نظر مگ چیست.»
جو گفت: «اما مگ قلب نازکی دارد. برای همین هم زود عاشق آقای بروک می‎شود و من قلبم می‎شکند و همه چیز ناجور و مزخرف می‎شود! » خانم مارچ گفت: « طبعاً همه یک روز سر خانه و زندگیشان می‎روند جو، اما متاسفم که این اتفاق این قدر زود افتاد. چون مگ فقط هفده سال دارد اما امیدوارم خوشبخت بشود. » جوزفین پرسید: « دوست ندارید او با آدم ثروتمندی مثل لاری ازدواج کند؟ » خانم مارچ گفت: « من بیشتر دوست دارم بدانم جان قصد دارد شغل خوبی داشته باشد یانه، چون به تجربه فهمیده‎ام که خوشبختی واقعی در خانه‎ای ساده و کوچک است. مگ با داشتن قلب یک مرد، ثروتمند است، اما لاری کوچک‎تر از مگ و دمدمی مزاج‎تر از آن است که بشود به او تکیه کرد. جو! بگذار زمان و قلب‎ها، دوستانت را به هم برساند. در این جور مسائل نمی‎شود دخالت کرد.»
جو گفت: «کاشکی می‎شد یک اُتو روی سرمان بگذاریم تا بزرگ نشویم! اما حیف که غنچه به گل تبدیل می‎شود و بچه گربه، به گربه!»
۲۱-روز بعد، قیافه جو طوری بود که نشان می‎داد از راز مهمی با خبر است. لاری آمد و سعی کرد که آن راز را از زیر زبانش بیرون بکشد، اما تهدید، تطمیع، تمسخر و تظاهر به بی‎تفاوتی فایده‎ای نکرد. به ناچار حدس زد که باید قضیه مربوط به مگ و بروک باشد. رفت و برای اینکه از جو انتقام بگیرد نامه‎ای عاشقانه به بروک نوشت و آن را برای مگ فرستاد. نامه باعث بروز جنجال در خانواده مارچ شد، اما جو فهمید که نامه را لاری فرستاده است. برای همین خانم مارچ، جوزفین را دنبال لاری فرستاد. با اینکه جو چیزی به لاری نگفته بود، اما لاری با دیدن ِ خانم مارچ همه چیز را فهمید و بلافاصله از همه به خاطر نوشتن آن نامه معذرت خواست.
۲۲-چند هفته بعد با آرامش گذشت، اما صبح ِ روز کریسمس، ناگهان لاری به داخل خانه ِ آنها سر کشید و گفت: «یک هدیه کریسمس برای خانواده مارچ!» و همه با دیدن مردی که سر و صورتش را پوشانده بود، از جا پریدند و به طرف آقای مارچ هجوم بردند. طوری که آقای مارچ در آغوش چهار جفت دست مشتاق گم شد! جو نزدیک بود از خوشحالی غش کند. ایمی چکمه‎های پدرش را بغل کرده بود و های‎های گریه می‎کرد. بت نیز درِ اتاق مطالعه را باز کرد و خودش را در آغوش پدرش انداخت. طولی نکشید که گریه‎ها به خنده تبدیل شد، چون همه حنا را دیدند که بالای سر بوقلمون چاقی که روی زمین افتاده بود، ایستاده و گریه می‎کند: حنا از هولش با بوقلمون از آشپزخانه بیرون دویده بود!
آقای مارچ به آنها گفت که می‎خواسته بی خبر بیاید تا غافلگیرشان کند. غروب وقتی خانواده آنها تنها شدند، آقای مارچ گفت: « شما دخترها، راهتان را با شجاعت طی کرده اید و به زودی بارهای مسئولیتتان را به مقصد می‎رسانید.»
مگ گفت: «آه پدر! چگونه این قضیه را کشف کردید؟» آقای مارچ دست مگ را گرفت و گفت: « از این. زمانی این دست، سفید و نرم بود اما به نظرم الآن زیباتر شده. سوختگی و زبری دست، نشانه کنار گذاشتن خودخواهی است. جو هم خانم شده و دیگر مثل پسرها به یقه اش سنجاق نمی زند تا صاف بایستد، بند چکمه هایش را مرتب می‎بندد، سوت نمی‎زند، عامیانه صحبت نمی کند، آرام‎تر شده و آهسته حرف می‎زند و به جای پریدن، آرام راه می‎رود. بت هم به اندازه گذشته خجالتی نیست و ایمی از مادرش فرمان می‎برد و هنگام غذا به همه کمک می‎کند. وانگهی بدخلقی نمی‎کند و دائم خودش را در آینه نگاه نمی‎کند، و یاد گرفته است که به دیگران بیش از خودش فکر کند.»
۲۳-روز بعد آقای مارچ از زیادی محبت خانواده‎اش داشت خفه می‎شد! بعداز ظهر همان روز، مگ لاری را دید که پشت پنجره روی برف‎ها زانو زده و دستانش را به هم قلاب کرده است و اشک های خیالی‎اش را با دستمال پاک می‎کند. نمی دانست منظور لاری چیست. جوزفین گفت: « دارد نشان می‎دهد که آقای بروک به زودی به چه حال و روزی می‎افتد.» مگ گفت: «جو! من قبلاً هم به تو گفتم که علاقه زیادی به بروک ندارم.»
جو با عصبانیت گفت: «اما تو اصلاً مگ سابق نیستی. اگر می‎خواهی کاری کنی زودباش تمامش کن!» مگ لبخندی زد و گفت: «اما تا او حرف نزند که من نمی‎توانم چیزی بگویم یا کاری کنم.» جو گفت: «اگر هم با تو صحبت می‎کرد نمی‎دانستی چه بگویی.» مگ گفت: «من آنقدر هم که تو فکر می‎کنی احمق نیستم. آرام و قاطع به او می‎گویم: متشکرم آقای بروک. شما خیلی لطف دارید، اما من با پدرم موافقم و در حال حاضر سنم برای ازدواج کم است. بعد خیلی سنگین و با وقار از اتاق بیرون می‎روم!»
در همین موقع آقای بروک به بهانه برداشتن چتری که جا گذاشته بود به خانه آنها آمد، ولی وقتی خواهرها را دید، دستپاچه شد و گفت: «عصر به خیر. آمده‎ام چترم را، منظورم این است که ببینم حال پدرتان امروز چطور است؟» جو گفت: «حالش خیلی خوب است. روی جالباسی است! بروم بیاورمش و به او بگویم شما اینجا هستید!» و از اتاق بیرون رفت تا به مگ فرصت دهد که قاطعانه درخواست بروک را رد کند. مگ به آقای بروک گفت: «کاش می‎توانستم به نحوی از محبت هایتان به پدرم تشکر کنم.»
آقای بروک گفت: «بگویم چطوری؟» مگ گفت: «آه نه لطفاً نگویید!» بروک از او پرسید: «فقط می‎خواهم بدانم بدانم که اصلاً به من علاقه دارید یا نه؟» مگ گفت: «نمی دانم.» بروک اصرار کرد. مگ گفت: «آخر من هنوز سنم کم است.» بروک گفت: «خوب من می‎توانم صبر کنم.» اما ناگهان احساس ابراز قدرت در مگ ظاهر شد و گفت: «لطفاً بروید و مرا تنها بگذارید.»
بروک گیج شد، نمی‎فهمید منظور مگ چیست. اما در همین موقع عمه مارچ که می‎خواست برادرش را ببیند و ضمناً آنها را غافلگیر کند، وارد اتاق شد و با دیدن بروک و مگ حدس زد که احتمالاً حضور بروک در آنجا معنی خاصی دارد. بروک زود از اتاق بیرون رفت، اما پشت ِ در ایستاد. عمه مارچ چون یک بار چیزهایی از جوزفین درباره مگ و بروک شنیده بود، فهمید که احتمالاً مگ می‎خواهد با بروک ازدواج کند. به همین دلیل او را نصیحت کرد و تهدید کنان گفت: «اگر با بروک ازدواج کنی، حتی یک پنی هم به تو نمی‎دهم.» اما لحن او، تاثیر ِ عکس گذاشت و مگ را جدی تر کرد.
مگ گفت: «من با هر کسی که او را دوست داشته باشم، ازدواج می‎کنم.» عمه مارچ از در دیگری وارد شد و گفت مگ باید با فرد ثروتمندی ازدواج کند و خانواده‎اش را از فقر نجات دهد. مگ گفت که پدر و مادرش هم با این ازدواج موافق‎اند. عمه مارچ گفت: «عزیزم! عقل پدر و مادرت در امور دنیوی به اندازه عقل بچه‎هاست! تو می‎خواهی با آدمی بی پول، بی کسب و کار و بدون مقام ازدواج کنی و سخت‎تر از حالا کار کنی.» اما مگ از بروک دفاع کرد.
عمه مارچ گفت: «دختر! او می‎داند که تو فامیل‎های ثروتمندی داری و احتمالاً علاقه‎اش به تو همین است.» مگ عصبانی شد و گفت: «اگر باز هم این جوری حرف بزنید، دیگر به حرف‎هایتان گوش نمی‎دهم. من از اینکه فقیر هستم، ناراحت نیستم و می‎دانم که با او خوشبخت خواهم شد.» عمه مارچ چنان عصبانی شد که گفت «دیگر تا ابد کاری با تو ندارم» و رفت. سپس بروک وارد اتاق شد و گفت: «مگ از اینکه به من علاقه داری متشکرم.» جو از پله‎ها پایین آمد تا ببیند مگ چه بلایی سر بروک آورده است، اما وقتی دید آنها در اتاق نشسته‎اند و می‎گویند و می‎خندند، با عصبانیت بالا رفته و به همه گفت: «آه، بروید پایین، ببینید چه خبر است!» و خودش را روی تخت انداخت و گریه کرد. اما همه برخلاف جو، از نامزدی مگ و بروک خوشحال بودند. جوزفین فکر می‎کرد حداقل لاری با او همدردی خواهد کرد. اما عصر، لاری هم با دسته گلی آمد و به مگ و بروک تبریک گفت. بعد پیش جو که گوشه اتاق پذیرایی نشسته بود رفت و گفت: «چه شده؟ انگار خوشحال نیستی.» جوزفین گفت: «من با این ازدواج موافق نیستم، اما تصمیم گرفته‎ام آن را تحمل کنم. نمی دانی چقدر جدایی از مگ برایم مشکل است. من بهترین دوستم را از دست دادم.»
لاری گفت: «اما تو مرا داری. من تا آخر عمر در کنار تو می‎مانم جو! قول می‎دهم. » جو گفت: « آه تو همیشه باعث آرامش خاطر من بوده ای لاری!»

بریچ بودن جنین، میشه بچرخه؟ در یکی از ملاقات‌ها با پزشک‌تان، ممکن است به شما بگوید که فرزندتان در حالت نشسته قرار دارد و به جای سر، پاهایش در قسمت پایینی رحم هستند، در حالی ...
رابطه زناشویی بیش از حد، باروری بیشتر؟ داشتن رابطه جنسی بیش تر می‌تواند بدن زنان را بارورتر کند و احتمال بارداری را در آنان بالاتر ببرد. نتیجه تحقیق در دانشگاه ایندیانا برای اولین بار ...
اندازه مناسب فولیکول برای بارداری، می دانید؟ در ابتدا می خواهیم درباره فولیکول توضیح بدهیم. فولیکول اووسیت یا همان سلول تخم نیست.خیلی از بیماران این دو را باهم به اشتباه می گیرند.گامت زن، تخ...
زدن واکسن آنفولانزا در بارداری، خطر دارد؟ تزریق واکسن آنفلوانزا در دوران بارداری خطری به همراه نداردتازه ترین بررسی های انجام شده بر روی واکسن آنفلوانزا نشان میدهد که تجویز این واکسن در د...
علت مشکلات شنوایی در نوزادان، چیست؟ محققان دانشگاه فری آلمان دریافتند نوزادانی که قبل و بعد از تولد در معرض نیکوتین قرار می گیرند ممکن است در معرض ریسک بالای ابتلا به مشکلات شنوایی ...
علائم اولیه حاملگی چیست؟ 10 روز مونده به پریودم ترشحات قهوه ای و خونی دیده شده و شدیدا احساس خواب آلودگی و خستگی میکنم آیا احتمال بارداریم هست؟...
دختر در سن بلوغ، نکات مهم خانُمانه! لازم است طی یک برنامه پیش بینی شده مادر، خواهران بزرگتر، اولیای مدرسه و معلمان بهداشت درباره این وضعیت طبیعی با دختران بالغ شده صحبت کرده و نگرانی و ت...
فوت همسر افشین یداللهی ⋆ پنج شنبه ۱۰ فروردین ۱۳۹۶ 1 بازدید در فوت همسر افشین یداللهی به جزئیات خبر فوت همسر افشین یداللهی پرداخته شده که امروز تأیید شد و ...
زمان بارداری بعد از قطع قرص ال دی سوال:سلام من دوسال و سه ماه برای پیشگیری ازبارداری قرص ال دی مصرف میکنم.حالامیخوام باردارشم واین ماه قرص مصرف نمیکنم ایاامکان داره این ماه باردار...
دلایل چاقی نوزادان، تاثیر عوامل ژنتیکی والدینی که چاق هستند، بیشتر باید انتظار تولد فرزندان چاق را داشته باشند. ژنتیک در بروز چاقی کودکان موثر است. البته عوامل دیگری هم در این راستا مو...
مدل کت تک | مدل کت تک مردانه مدل کت تک | مدل کت تک مردانه | جدیدترین کت تک مردانه ۲۰۱۷   جدیدترین و شیک ترین عکس های ژورنال مدل کت تک و اسپرت مردانه و پسرانه اسپرت و مج...
درمان نازایی‌ با IVF IVF هرگز به عنوان اولین قدم در درمان نازایی به کار نمی رود. در واقع این روش در مواقعی استفاده می شود که سایر روش های درمان نازایی برای بیمار جواب نداد...
وضعیت جنین در هفته بیست و نهم بارداری شما سه ماهه آخر بارداری را با تجربه هایی متفاوت از گذشته سپری می کنید جنین با این که هنوز کوچک است اما با نزدیک شدن به زمان تولد، دست و پا زدن هایش در...
درمان ناباروری، وضعیت مناطق محروم محمد صادق هزاردستان، مدیر بیمه برکت خوزستان گفت: در قالب طرح برکت خانواده، با هدف حمایت زوج های نابارور مناطق محروم کشور، از سال گذشته تاکنون 12 ...
علت تب در بارداری، واقعا خطرناکه؟ زنان باردار با چالش های بسیاری در حین بارداری خودشان مواجه هستند که در مراحل اولیه بارداری بسیار حساس تر است. از این رو آیا خطرناک است که شما در ...